vruchbaarheidsonderzoeken en medische behandelingen

De meeste koppels die overgaan tot adoptie doen dit omdat ze zelf op een biologische manier geen eigen kinderen kunnen krijgen. Voordat dit feit echter duidelijk is is er echter al vaak veel tijd verstreken met afwachten, hulp zoeken en het ondergaan van vruchtbaarheidsonderzoeken en behandelingen.

Een van de redenen om zich tijdens de behandelingsfase vast maar aan te melden voor een eventuele adoptieprocedure is dan ook het boeken van tijdwinst. Op deze manier houd je twee opties open.

Het is op zich een logische gedachte, maar vaak eist men bij het starten van de procedure wel dat alle fertiliteitsbehandelingen als een afgesloten hoofdstuk kunnen worden beschouwd. Men gaat er namelijk van uit dat een koppel dat nog in een verwerking- of rouwproces is, niet klaar kan zijn om een adoptiekind te ontvangen. Dit is eens temeer het geval omdat adoptiekinderen vaak extra aandacht nodig hebben of te kampen hebben met ernstige verlatingsangst, hoe klein ze ook zijn. Bovendien vragen IVF en andere vruchtbaarheidsbehandelingen naast tijd ook veel energie van een koppel. Het kan voor hen een geweldige psychische belasting zijn om steeds tussen hoop en vrees te moeten leven. Relaties kunnen er door onder druk komen te staan, het plezier in seks kan tijdelijk verdwijnen, je gemoedstoestand wordt door de hormonale beïnvloeding veranderd en ga zo maar door. Er wordt soms door deelnemers aan de adoptievoorlichting die ook bezig zijn met vruchtbaarheidsbehandelingen gezegd dat het je zo intensief bezighouden met verschillende procedures (en twee kinderen) haast onmogelijk is.